نازی هم یکی

                                               تا به کی در غم تو ناله ی شبگیر کنم

دل دیوانه از آن شد که نصیحت شنود

                                               مگرش هم ز سر زلف تو زنجیر کنم

آنچه در مدت هجر تو کشیدم هیهات

                                               در یکی نامه محال است که تحریرکنم

                                                 گر بیفروزیش رقص شعله اش از هر کران پیداست

                                                                  ور نه خاموش است

                                                                                        خاموشی گناه ماست

خواهم که به خانه ام که بی ترسای

یا اشک مرا به آستین پاک کنی

یا بر لب خشک من لب تر  سایی